Ухаантай эхнэр

Хуримын анхны өдрөө би эхнэрээ гэртээ хоёр гар дээрээ өргөн авч оруулсан юм. Хуримын машин бидний амьдрах нэг өрөө байрны гадна зогсож байлаа. Миний найзууд: "Эхнэрээ гар дээрээ өргөж ор!" гэж шаардсан юм. Ингээд л би эхнэрээ гэртээ өргөн оруулахад, тэр минь инээмсэглэж байсансан. Энэ өдрөөс хойш би хүчирхэг, аз жаргалтай нөхөр болсон юм даа.
Цаг хугацаа улиран одсоор түүнээс хойш арван жил өнгөрчээ. Энэ хугацаанд бидний амьдрал хэвийн үргэлжилсээр байв. Бид хүүхэдтэй болж, миний хувьд мөнгө олж, гэр бүлээ тэжээхийн тулд бизнес эрхэлж эхэллээ. Бидний хөрөнгө аажмаар өссен боловч эхнэр бид хоёрын харилцаанд бага зэрэг нөлөөлсөн юм. Тэрээр төрийн албанд ажилладаг бөгөөд өглөө бүр бид гэрээсээ хамт гарч, гэртээ цуг ирцгээнэ. Удалгүй хүү минь сургуульд орлоо. Амьдралын өдөр хоногууд үргэлжилсээр...
Гэтэл Нина гэдэг бүсгүй миний амьдралд орж ирлээ. Энэхүү үйл явдал ингэж өрнөсөн юм. Нэгэн нартай өдөр би цонхон дээрээ зогсож байлаа. Нина гэнэт орж ирээд миний араас тэвэрч авав. Түүнээс хойш би түүнд бүх талаараа татагдаж эхлэв. Тэр ч байтугай би түүнд байр худалдан авч өглөө. Нина намайг охидын нүд булаасан залуу гэж хэлдэг байсан. Миний эхнэр ч мөн гэрлэхдээ ингэж хэлж байсан санагдана. Би дотроо эхнэрээ араар нь тавьж болохгүй шүү дээ гэж бодсон боловч сэтгэлээ татаж авч чадсангүй.
Тэгээд би Нинагийн гараас бариад "Чи одоо тавилгаа сонгоорой! Би компани дээрээ хийх ажилтай!" гэхэд тэр дургүй байлаа. Энэ үед эхнэртээ салах тухайгаа хэрхэн яаж хэлэх вэ гэж сэтгэл минь ихэд түгшиж байсан. Үнэндээ миний эхнэр маш сайн эзэгтэй бөгөөд орой бүр хоолоо хийгээд тун завгүй байдаг. Нэгэн удаа хамтдаа оройн хоолоо идээд сууж байхдаа би түүнд тоглоомоор "Хэрвээ бид салбал чи яах вэ?" гэж асуухад тэр над руу хэсэг гайхаж харснаа юу ч хэлээгүй. Түүний хувьд салалт гэдэг төсөөлөхийн аргагүй хол зүйл байж дээ. Хэрвээ би нухацтайхан хэлсэн бол тэр чухам яах байсан гэдгийг төсөөлж чадахгүй байв.
Дараачийн өдөр эхнэр ажлын өрөөнд орж ирэхэд, Нина зөрөөд гарав. Миний бүх ажилтан эхнэрт минь аятайхан харагдахыг хичээж байгаа нь илт харагдана. Тэр минь ямар нэгэн сэжиг авсан бололтой, ажилчид руу инээмсэглэн харах боловч түүний нүдэнд шаналж байгаа нь илт мэдрэгдэв.
Нина өдөр бүр надад "Чи түүнээс салах хэрэгтэй! Хоёулаа хамтдаа амьдаръя!" гэж шаардана.
Нэг удаа би эхнэрийнхээ гарыг бариад, "Би чамд нэг зүйл хэлмээр байна!" гэхэд тэр минь ихэд шаналж байгаа бололтой чимээгүй байв. Би зориг гарган, "Би чамаас салмаар байна" гэж хэлэхэд,
"Яагаад?" гэж тэр асуулаа. Би түүний асуултаас зайлсхийсэн болов. Энэ бүрхэг хариулт түүний уурыг хүргэж орхив. Гэнэт тэр халбагаа аваад над руу шидэж, "Чи ч эр хүн юм даа!" гэж хашгирав. Тэр шөнө бид хоёр үг сольсонгүй. Эхнэр минь уйлсаар, "Бидний гарлэлт яагаад салах сарнихдаа тулав гэдгийг чамаас мэдэхийг хүсэж байна!" гэж хэллээ. Тэгэхэд би түүнд зөв хариулт өгч чадсангүй. Учир нь миний сэтгэл зүрх Нина руу явчихсан шүү дээ. Сэггэл минь маш их өвдсөн тул би түүнтэй салах өргөдлөө бичихдээ "Эхнэрийгээ байшин, машин, миний компанийн 30 хувийн эзэмщих эрхтэй" гэж тодорхойллоо. Харин эхнэр үүнийг харснаа шууд л ураад хаяв. Сэтгэл өвдөж эхэллээ. Арван жил хамтдаа амьдарсан бүсгүй минь нэг л өдөр танихгүй хүн болчихлоо. Гэхдээ би хэлснээсээ буцсангүй, Эцэст нь тэр миний төлөвлөснөөр өмнө минь ирээд уйлав. Миний хувьд түүний уйлах нь тэр хүлээн авч байгаа юм шиг санагдана. Миний салах тухай санал аажимдаа тодорхой болсон юм.
Нэгэн орой би үйлчүүлэгчидтэйгээ уулзаад гэртээ ирлээ. Харин би эхнэрийгээ ямар нэгэн зүйл бичиж байхыг олж харав. Би ядарсан тул унтахаар хэвтлээ. Шөнө дунд гэнэт сэрсэн чинь эхнэр минь ширээн дээр сууж байна. Би юу ч хэлсэнгүй буцаад унтав. Өглөө болоход эхнэр минь салах болзлоо хэлэв. Тэр надаас юу ч авахыг хүссэнгүй. Намайг түүнээс нэг сарын дараа салахыг хүсэж, тэр хугацааг хүртэл энгийн амьдрах ёстой гэлээ. Түүний ингэж хэлэх шалтгаан нь ойлгомжтой байлаа. Хүү минь зуслангаас нэг сарын дараа ирэх бөгөөд түүнийг ирээд аав ээж хоёрыгоо салсан гэдгийг бүү хараасай гэж тэр боджээ. Ингээд тэр салах болзлоо егчихөед надаас иигэж асуусан нь : " Хуримын өдөр чи намайг гэртээ хэрхэн оруулж ирснээ санаж байна уу?" гэхэд тэр жилийн гэгээн, сайхан дурсамжуудаа эргэн дурсаж эхлэв. Би толгой дохиж "Санаж байна" хэмээн хариулахад.
Эхнэр: "Чи намайг хоёр гар дээрээ өргөөд оруулж байсан шигээ салах үедээ ч бас хоёр гар дээрээ өргөөд, гэрээсээ гаргах ёстой! Өнөөдреес эхлэн чи намайг бүтэн сарын турш өдөр бүр унтлагын өрөөнөөс үүд хүртэл өргөж гаргах ёстой!" гэв. Хариуд нь би инээмсэглэн зөвшөөрлөө. Хөөрхий эхнэр минь тэр сайхан өдрүүдийг дурсан санаж, салахдаа ч гэсэн утга учиртай байя гэж бодсон байх даа.
Харин би Нинад эхнэрийнхээ салах болзлын талаар ярихад, тэр "Тэнэг санаа байна" гээд шоолон инээж байснаа, "Эхнэр чинь ямар ч заль хэрэглэлээ гэсэн чи түүнээс салах ёстой шүү" гэж ууртай хэлэв. Түүний энэ үг яагаад ч юм намайг тавгүй болгож орхилоо.
Эхнэр бид хоёр салах тухай ярьж эхэлснээсээ хойш бие биенээсээ их хөндий байдаг болов. Эхний өдөр түүнийг өргөхөд нэг л тухгүй байв. Хүү минь бидний араас баярлан алгаа ташиж, аав ээжийг өргөж байна хэмээн хөөрөн баясна. Хүүгийн хэлэх үгс миний сэтгэлийг өвтгөж байв. Унтлагын өрөөнөөс зочны ерөө, дараа нь хаалга хүргэж, 10-аад метр алхав.
Миний эхнэр нүдээ аниад. "Өнөөдрөөс эхлэе дээ! Гэхдээ хүүдээ энэ тухай ярих хэрэггүй" гэж зөөлөн шивнэлээ. Би сандарч толгой дохиж, түүнийг хаалгаар гаргаад орхилоо. Ингээд тэр автобусаар ажил руугаа яаран одлоо.
Хоёр дахь өдөр өргөхөд арай хөнгөхөн байлаа. Тэр миний цээжээр тэврэхэд. түүнээс дасал болсон сайхан үнэр үнэртэж байв. Би ийм
сайхан хатагтайн гоо сайхныг олж хараагүй их удсанаа ухаарав. Гэхдээ тэр минь зал\л~хан харагдахаа больжээ. Нүүрэн дээр нь бага зэрэг үрчлээ суусан байв.
Гурав дахь өдөр. Тэр надад. "Тадна цэцэрлэгийг засварлаж байгаа тул болгоомжтой яваарай!" гэж шивнэв.
Дөрөв дэхь өдөр би түүнийгээ өргехөд, бид одоо ч гэсэн сайхан хосууд хэвээр юм байна гэдгээ гэнэт ухаарч билээ. Харин тэр үед Нинагийн тухай болол аажмаар замхарч эхэлсэн. Тав болон зургаа дахь өдөр тэр надад зарим нэг зүйлийн талаар сануулав. "Индүүдсэн цамц маань хаана байгаа, хоол хийхдээ болгоомжтой байх" талаар ярихад би толгой дохилоо. Харин би түүнд татагдах нь нэмэгдлээ. Би энэхүү болсон явдлын талаар Нинад хэлсэнгүй. Өдөр бүр л эхнэрээ тэврээд явахад арай амархан болоод ч байгаа юм шиг санагдав. Магадгүй өдөр бүр давтдаг болохоор тэр юм болов уу? Би түүнд, "Чамайг тэврээд явахад тийм хэцүү байдаг больжээ" гэхэд, тэр өөрийнхөө даашинзуудаас өмсөхөөр сонгосон боловч бүгд томдож байлаа. Эхнэр минь: "Миний бүх даашинз таргалчихсан байна" гэхэд миний инээд хүрсэн ч, би хүчтэй болохоор биш, тэр минь тураад байгаа учраас хөнгөхөн болоод байгааг мэдэв. Энэ үед би түүний сэтгэлд ямар их шаналал авчирч байгаагаа ухаарлаа. Дахиад л миний сэтгэл шаналсаар ... . Би эхнэрийнхээ хүзүүнд аажим хүрэх үед хүү минь орж ирээд. "Ааваа одоо та ээжийг өргөж гаргах цаг боллоо!" гэлээ. Энэ бүхэн хүугийн минь хувьд их сонирхолтой байгаа бололтой. Эхнэр минь намайг хүүгээ
чанга тэврэхийг хүсэв. Би сүүлийн мөчид санаагаа хувиргах вий гэж их айлаа. Би түүнийг гартаа тэврээд унтлагын өрөөнөөс зочны өрөө рүу тэгээл хаалта руу авч явав. Түүний гар нь миний хүзүүг зөөлөн илбэхэд. түүнийгээ хуримын өдөр авчирсан шиг чанга тэврэн гаргалaa. Гэхдээ тэр минь турж эцээд, улам хөнгөхөн болсон нь намайг их гунигтай болгочихов. Ингээд хамгийн сүүлчийн өдөр би түүнийгээ гартаа тэвэрсэн боловч алхаад явахад хэцүү байлаа. Хүү минь сургуульдаа нилээд эрт явжээ. Эхнэр минь: "Үнэндээ би чамайг насан туршдаа миний түшиг тулгуур болж явна гэдэгт найдаж байна" гэхэд, түүнийгээ чанга гэгч тэврээд "Чи бид хоёрт нэг л зүйл дутаад байсан юм байна. Бид хоёр бие биедээ ойр байлгүй дэндүү их удсан байна шүү дээ" гэлээ.
Би хаалгаа ч хаалгүй, машин руугаа гүйлээ. Хойшлуулах л юм бол миний санаа өөрчлөгдөх вий гэж айж байв. Дээд давхар руу шууд гарахад Нина хаалгаа нээн угтав. Би түүнд "Уучлаарай, Нина! Би салахаа болилоо! Чамаас уучлалт гуйх гэж ирсэн юм. Би эхнэрээсээ салмааргүй байна. Бидний гэрлэлт уйтгартай байсан нь магадгүй чи бид хоёр амьдралын энгийн нандин зүйлсийг анзаардаггүй байсантай холбоотой байж болох юм. Бид бие биенээ хайрлахаа болиогүй юм байна" гэж хэллээ. Би түүнийгээ гэртээ өргөн авч орсноос хойш тэр минь надад хүү төрүүлж өгсөн. Одоо би түүнийгээ хөгшин болтлоо хайрлахаар шийдлээ. Уучлаарай!"
гэв.
Нина гэнэтхэн ухаан орсон бололтой хацар дээр минь тас хийтэл алгадаад, хаалгаа чанга хаагаад уйлж байгаа нь сонсогдоно. Би доошоо буугаад ажил руугаа явлаа.
Цэцгийн дэлгүүрийн хажуугаар өнгөрөхдөө би эхнэртээ дуртай цэцгийг нь захиалав. Худалдагч охин мэндчилгээний үг бичихийг надаас гуйхад нь би инээмсэглэн "Чамайгаа насан туршдаа өргөн гаргаж байх болно" гэж бичсэн билээ.

Хардалт

Хайр дурлалыг тэсэж ядан хүлээсэн нэгэн охин байжээ. Тэр охин нэг удаа ойгоор зугаалж, явахдаа өлсөж үхэх гэж буй хоёр шувууг олоод гэртээ авчирч, торонд хийв. Охин тэднийгээ ихэд хайрлаж, шувууд ч тэнхэрч, өглөө бүхэн тэд охинтой гайхамшигт сайхан дуутаар мэндэлдэг болов. Шувуудаа их хайрладаг бөгөөд тэдний энэ гайхамшигт дууг үүрд мөнх үргэлжлээсэй гэж боддог байлаа.
Нэг өдөр охин торныхоо хаалгыг нээлттэй орхиж гэнэ. Хоёр шувууны арай хүч тэнхээтэй нь торноос гараад нисжээ. Охины дээгүүр хайртай шувуу нь эргэлдэн нисэхэд, түүнийгээ нисээд алга болчих вий, эргээд харахгүй байх вий хэмээн сэтгэл нь ихэд хямарч, ойртон ирэхэд нь барьж авлаа. Шувуугаа алдчих вий хэмээн маш их айсан тул тэр чанга барьж байв. Алгаа нээтэл, хөөрхий шувуу аль хэдийнээ үхжээ. Охины яахаас ч буцахгүй, хатуу чанга, салж чадахгүй хайр нь түүнийг алсан юм.
Харин нөгөө шувуу нь торны буланд хөдөлж ядан байхыг охин анзаарав. Охин хайртай шувуунд нь асар их эрх чөлөө хэрэгтэй байгааг мэдэрчээ. Цэвэр тунгалаг, хөх тэнгэртээ шувуу нь чөлөөтэй нисэх нь ямар сайхан болохыг ухаарлаа. Охин шувуугаа торноос нь гаргаад. хөх тэнгэр өөд зөөлөн өргөв. Хайртай шувуу нь охиныг тойрон эргэлдэж байлаа. Шувуу нь аз жаргалтай байгааг хараад, охины сэтгэл жаргалтай боллоо. Түүний сэтгэл зүрх нь түүнийгээ явуулсандаа огт харамсахгүй байв. Учир нь тэр шувуугаа аз жаргалтай байлгахыг л хүссэн юм. Гэнэт өнөө шувуу охины мөрөн дээр зөөлөн газарджээ. Ингээд охинд урьд өмнө нь хэзээ ч сонсогдож байтаагүй нэгэн сайхан дууг дуулж өгч гэнэ.
Хайраа алдах хамгийн амархан арга бол хатуу чанга барьж бай! Харин хайраа аварч, насан үүрд хадгалья гэвэл түүндээ нисэх далавч өгөхөд оршино.

минийх

Чамд хүрээгүй хайр минь шөнийн тэнгэрт түгэж
Чамд хэлээгүй үг минь шүлгийн дэвтэрт үлдэж
Чамд итгэсэн итгэл минь шүүдрийн уснаа шинэсэн ч
Чамд гомдоогүй зүрх минь чиний л төлөө цохилно...

Сэрүүнд буусан хурыг цас гэж хэлдэггүй
Сэтгэлд хурсан зовлонг сэржим өргөж тайлдаггүй
Өндөрт мандсан нарыг үүлнээс бусад нь хаахгүй
Үнэнч үерхсэн нөхөрлөлийг үхлээс бусад нь салгахгүй

Чи. Газар хэн нэгэн албаар унагаад гишгэж орхисон сарнай юм болов уу? Аль эсвэл талын олон цэцэгсээс сондгойрч ургасан сарнай юу? Харин би өнгө үзэмж сайтай биш ч анагаах чадвар бас сарнайг хайрлах увьдастай шидэт хагд өвс юм. Гэвч би яг ямар сарнайг хайрлахаа үл мэднэ

Нүдээрээ инээж зүрхэндээ дуралчихаад
Нүрэл биш ээ энэ чинь дурлал гэж
Цагаахан сэтгэлээр чамайгаа хайрласан би
Цаг нь болоогүй учирал байсаныг сая л ойлголоо.

Би мод нахиалах шиг хайр дэлбээлүүлэгч уяхан хавар байна.
Би говийн халуун элс шиг төөнөх нар мэт зун байна.
Би навчис хийсэх мэт бодол хөврүүлэх налгар намар байна.
Би хүсэл бүхэн цагаахан байх шиг цасан ширхэгтэй өвөл байна

Б.Ганзориг

Бусдад байтугай Бурханд ч биш өөртөө л таалагдах гэж амьдарна. Б.Ганзориг

Уулзалгүй удвал санаад, Уулзахаараа салмааргүй санагддаг саваагүй ч юм шиг сахилгагүй ч юм шиг хэдэн найзууддаа хайртай шүү. Б.Ганзориг

Надаас зугтах ганцхан зүрх рүү тэмүүлэх нь над руу тэмүүлэх мянган зүрхнээс зугтахаас амархан. Б.Ганзориг

Өөрийгөө хайрлана гэдэг бусдыг хайрлаж байгаагийн нэг илрэл юм. Б.Ганзориг

Дэлхий ертөнц хэдий чинээ өргөн уудам болохыг ойлгож мэдэх тусам үймүүлж сахилгагүйтэх зүйл төдий чинээ их олон гэдэгийг мэдэх юм. Б.Ганзориг

Гэгээрэх гэдэг нь галзуу хүний тэнэглэл биш. Б.Ганзориг

Хором мөч бүхэн түүх. Б.Ганзориг

Чалчаа хүнээс их юм сонсох нь хэрэгтэй хэрэггүй янз бүрийн мэдээлэлүүдээс хэрэгтэйг нь цуглуулж хөгжин дэвших нэг үндэс юм. Б.Ганзориг

шуурга хааяаа ширүүн ч салхи үргэлж байдаг. Б.Ганзориг

Сүүдэр байгаа цагт өчүүхэн ч гэсэн халуун сэтгэл байж л байгаа. Б.Ганзориг

Харагдаж байгаагаасаа илүү ихийг төсөөл. Б.Ганзориг

Таягтай доголон хүний хажуугаар Салхи татуулан гүйхгүй, Хараагүй сохор хүний хажууд Солонгийн өнгө, гэрлийн гайхамшигийг би ярихгүй. Б.Ганзориг

Амьдрал гэдэг нь хариулт нь тодорхой бодлого юм. Харин ямар тэгшитгэлээр яаж бодож гаргах нь таны хувь тавилан юм. Б.Ганзориг

Нэг аяга сүү

Хорвард сургуулиасаа ирээд л ямар нэг юм худалдаж өл залгахаар явдаг байлаа. Мэдээж түүний зарах юм
хүмүүст тийм ч хэрэгтэй биш болохоор тэр бүр амжилттай биш. Өнөөдөр тийм азгүй өдөр ажээ. Өлсөж ядарсан хүү аргаа барж айлаас идэх юм гуйхаар шийдэж нэг хаалга тогшвол үе тэнгийн хөөрхөн охин хаалга тайлав. Ичиж зовсон Хорвард идэх юмны оронд ус гуйлаа. Харин охин бүхнийг ойлгож байсан тул аяга сүү авчирч өглөө.

Хүү сүүг удаан уугаад хармаандаа байгаа юунд ч хүрэхгүй 10 центээ тэмтрэн хэдийг төлөх вэ? гэхэд охин “Хэрэггүй ээ. Ээж минь хийсэн сайн үйлийнхээ төлөө мөнгө авахгүй байх ёстой” гэж сургасан юм гэжээ. Хорвард чин сэтгэлээсээ талархал илэрхийлээд явлаа.Он жилүүд урсан өнгөрч Хорвард бага сургууль, лицей, их сургуулиа төгсчээ. Цаг хугацаа урссаар л. Алдартай Жонс Хипконсын их сургуулийн доктор Хорвард Келлигийн удирддаг эмнэлэгт нэгэн хүнд өвчтөн иржээ. Бусад эмнэлэг эмч нар эмчлэх байтугай оношилж чадаагүй аж.

Доктор Хорвард өвчтөний тухай танилцахад бага нас нь өнгөрсөн танил тосгон … бас мартаагүй нэр … Өвчтөний өрөөнд үзлэг хийхээр орвол яг мөн. Олон жилийн өмнө өөрт нь усны оронд сүү өгсөн тэр сайхан сэтгэлтэй охин мөн байлаа. Харин өвчинд шаналсан эмэгтэй Хорвардыг хэрхэн таних билээ? Доктор Хорвард түүний төлөө бүхнийг хийжээ. Эцэст нь бүсгүйн амь нас аврагджээ.

Эмчилгээ дуусч эмнэлгээс гарах өдөр тэр эмэгтэйн эмчилгээ хагалгаа үйлчилгээний зардал 10 000$ болсныг батлуулахаар докторт авч очвол Хорвард төлбөрийн хуудсан дээр ямар нэг юм бичээд эмэгтэйд аваачиж өгөхийг хүсэв. Ийм их эмчилгээ, асар их төлбөртэйг мэдэх эмэгтэй айж санаа зовсоор дугтуйг задалвал

Олон жилийн өмнө “Нэг аяга сүүгээр төлсөн.” Доктор Хорвард гэсэн байлаа

http://uranzohiol.miniih.com/index.php//home/post/23

ИЙМ НЭГЭН ХАЙР /ЄГЇЇЛЛЭГ/

Бороо хувингаар асгах мэт шаагин орсоор л... Машиний шил арчигч жагсаалийн цэрэг шиг ярс ярс хөдөлхөд борооны ус ярагдан хажуу тийш урсана. Тулгаа хурдны замаас сая л салж баруун тийш эргэн нарийн гудамжаар өгсөөд нилээд явтал замын хажууд гэрлээ анивчуулан нэг машин зогсох нь харагдав. Хурдаа хасаад хажуугаар нь гархад машины нь дугуй хагарчихсан, дэргэд нь бороонд шалба норчихсон эмэгтэй зогсож буй нь нүдэнд нь туслаа. Тулгаа, энэ усан бороонд тусгүй л юм болж дээ хөөрхий тусалсан нь дээр байх гэж бодоод дохио өгөн замаас гарсанаа нөгөөх машины урдхан талд очиж зогсов.

Тулгаа машин уруу ойртсоноо Do u need help? гэж хашгирхад анивчиж буй гэрэлд сайн харагдахгүй байсан эмэгтэй хэсэг дуугүй харж байснаа та Монгол хүн биш биз гэж асуухад Тулгаа нилээд гайхсанаа тийм гэхэд нөгөөх эмэгтэй өө ямар сайн юм бэ энэ хотод Mонгол хүн байдаг гэж бодооогүй шүү гэснээ дугуй хагарчихаад баларч байна, яаж сольдогыг нь мэддэггүй гэж хэлхэд эрүү ам нь чичэрч байгаа нь мэдэгдэв.

Тулгаа за за би солиод өгье гээд машинаа эргүүлж гэрлээ нөгөө машин дээр тусгав. Бүсгүйг миний машинд дулаахан сууж бай гэчихээд дугуйг нь сольж эхлэв. Бороо шаагин орсоор л... Тулгаа дугуйг нь сольж тавьчихаад машиндаа орж суув. Хувцас нь норж,үснээс нь ус дуслана.

Сая л хоёр биенээ тогтоож харцгаалаа. Тулгаа,дугуйгаа өөрөө сольж сурахгүй бол би дандаа ингэж дайралдаад байхгүй шүү гэхэд бүсгүй ойлголоо гээд инээснээ их даарч байна шүү! Энэ ойролцоо Старбакс кофены газар харагдсан хоёулаа халуун кофе уувал яасан юм бэ? гэхэд Тулгаад кофены аагтай үнэр сэн хийтэл үнэртэх шиг болход толгой дохилоо. Гадаа бороо орсоор л ...

Кофений газар хүн цөөтэй ,дулаахан агаад тохилог, хөгжим намуухан эгшиглэх ажээ. Тэд ширээнд өөдөөсөө харан тухлан сууцгаав. Намайг Болороо гэдэг би энэ Орландо хотод амьдардаг харин өөрөө хаана байдаг бэ? гэхэд Тулгаа Санфордод амьдардаг гэснээр тэд танилцав.Хөөрхөн нүдтэй юм байна гэж Тулгаа бүсгүйг ажиглаж суулаа.Болороо ч гэсэн Тулгааг нилээд ажиглан харах ажээ.

Тэд ажил төрөл,энээ тэрийг ярьсаар нилээд сууцгаав. Болороо би өглөө коллэжид сурдаг оройн цагаар дэлгүүрт ажилдаг юм манай ажил дээр очоорой гээд дэлгүүрээ зааж өгөв. Энэ явдалаас хойш нилээд хэд хоногийн дараа Тулгаа Болороогын ажил уруу явлаа. Заасан хаягаар нь очиход том үйлчилгээний төв дотор олон дэлгүүр байх бөгөөд арайхийж Болороогын дэлгүүрийг олов.

Болороо хувцас өлгөж байснаа Тулгааг харангуут хурдан алхалсаар ирсэнээ өөрийг чинь ирэхгүй юм байх гэж бодлоо шүү гээд инээмсэглэснээ хүлээж байгаарай миний цайны цаг ч болох гэж байна гээд эргэв. Тэд кофе ууцгаан элдэвийг хүүрнэн сууцгаав. Болороог гоё дэгжин, бас ч үгүй царайлаг бүсгүй болохыг Тулгаа ажаад авлаа. Болороогын яриа голдуу хөгжилтэй уйдахааргүй байсан тул цаг хугацаа өнгөрөхийг ч анзаарсангүй цайны цаг нь дороо л дуусчихлаа. Болороо, миний цайны цаг 7 гоос 7:30 хүртэл байдаг юм ирж байгаарай гээд нөгөөх гоё нүдээрээ инээвхийлчихээд цаашаа товор товор алхав. Тулгаа хэсэг явсанаа яагаад ч юм сэтгэл нь нэг л хоргодон, өөрийн эрхгүй эргэн хархад Болороо мөн эргэж харсан нь таарч санаа нь зовсон бололтой бушуухан цааш алхав.Үүнээс хойш Тулгаа өдөр бүр ажилаасаа ирэнгүүт усанд орж xувцасаа сольж аваад Болороогын дэлгүүрийн дэргэдэх номын дэлгүүрт ном, сэтгүүл үзэж сууудаг болсон бөгөөд Болороо цайны цагаараа инээмсэглэсээр орж ирнэ.

Тэр хоёр элдэв зүйл хаман ярьж, голдуу бие биеэндээ тохиолдсон хөгжилтэй зүйлүүдийг ярилцаж элгээ хөштөл хөхрөлдөн байхад Болороогын цайны цаг дороо л дуусчихна. Тулгаа ч номын санд хүлээгээд сууж байдаг, Болороо яарсаар гүйж орж ирдэг нь тэр хоёрын өдөр дутмын хийх ёстой ажил болсон байлаа.

Нэгэн амралтын өдөр тэр хоёр далайн эргээр зугаалав. Гутлаа үдээсээр нь холбож үүрчихээд далайн элсэн дээгүүр хөл нүцгэн баяр хөөртэйгээр алхалцгаав. Далайн ус ууртай гэгч түрхрэн цагаан хөөс цахруулан давалгаалж эрэг уруу тэмүүлсэнээ тэр дороо ааш нь дарагдаж элсэн дээгүүр жирэлзэн тэр хоёрын хөлд хүрээд буцна.

Энэ өдөр намуун, тэнгэрт бөртийх ч үүлгүй сайхан өдөр байлаа. Далайн мандал дээр яваа олон жижиг дарвуулт завинууд өнгө алаглан уран зураг шиг гоё харагдаж нүд баясгана.Зэрэгцээд алхаад л баймаар авч буцах цаг, нар гэж бас бий тул буцаж алхалцгаалаа.

Болороо ядарсан бололтой Тулгаагын мөрийг налан унтжээ. Тулгаа жолоогоо аль болох зөөлөн эргүүлж сэрээхгүйг хичээн хаазаа гишгэнэ.Болороогын байрны гадаа ирсэн боловч Тулгаа сэрээж төвдөлгүй хэсэг суув.

Хэсэг хугацааны дараа Болороо сэрсэнээ ингээд налаад унтаад л баймаар юм байна шүү дээ гээд инээмсэглэснээ гараа далалсаар шатаар өгслөө. Болороогын машин нь цав цагаан өнгөтэй, өөрөө голдуу цайвар өнгийн хувцас өмсдөг, учир Тулгаа би чамайг Цасан Охин гэж дуудаж байя гэхэд Болороо инээж надан таалагдаж байна, яагаад ийм нэр өгсөнийг асуухгүй ээ гэхдээ энэ нэр өөрт чинь таалагдаж байгаа бол надад таалагдлаа л гэсэн үг гээд нүдээ ирмэв. Үүнээс хойш Тулгаа Болороог Цасан Охин гэж дууддаг болов.

Удалгүй Тулгаа ажилаа дагаж Тампа хот уруу шилжлээ. Болороотой байнга уулзаж чадахаа болив. Нэг уулзахаараа хэн хэнтэйгээ уулзахыг их хүссэн нь харцнаасаа мэдэрцгээдэг байлаа. Уулзахаараа дэвэн дэлхийн юм хаман ярьж өөрсдийнхөө тухай асууж, ярьж чадалгүй өнгөрнө.

Гэхдээ л хоёр биенийхээ юу ч хамаагүй ярьж байгааг харж, сонсох нь тэр хоёрт жаргал байлаа. Өөдөөс нь ширтэж буй энэ хоёр дүрлэгэр нүд Тулгаагын зүрхэнд нэгэн зулыг аль хэдийн асаасан байлаа. Харин Болороогын дотоод ертөнцөд өөрийнхөө зулыг асааж чадсан эсэх ээ мэдэхгүй хий дэмий л шаналах ажээ. Хайр гэдэг энхрийхэн, ариухан, аугаа их ертөнц мөртлөө заримдаа үл ойлгогдох нууцлаг зүйлсээр элбэг байдаг нь түүний мөн чанар болов уу, яагаа ч үгүй байхад хамаагүй юм хэлээд хүн гомдоочих болов уу? гэж заримдаа бодно. Гэвч тэр нэгэн өдөр үнэхээр хар өдөр байлаа. Амралтын өдөр Тулгаа Болороогын ажилдаг хот уруу давхилаа. Бороо мөн орсоор л...

Машинаа зогсоолд тавьчихаад Болороогын дэлгүүр уруу алхаж явтал Болороо дэлгүүрээсээ гарч ирсэнээ цаахна зогсож буй өндөр залууруу гүйв. Тулгаа гайхан байрандаа зогсоод хартал Болороо гүйсээр нөгөө залууд тэврүүлсэнээ тэд цааш эргэн цахилгаан шатаар уруудав. Нөгөөх залуу Болороогын хүзүүн дээр гараа тавьж их л дотно яваа нь харагдав.

Хорвоо хөмрөх шиг хамаг амьсгаа нь зогсчих шиг болж Тулгаа алмайран хэсэг зогссоноо буцаж аажуухан гэлдрэв. Нэг мэдхэд машин дээрээ ирсэн байв. Болороо нөгөөх залуутай хэсэг алхсанаа Тулгаатай уулздаг кофений газар уруу оров.
Болороо, ахаа та сууж бай би кофе аваад ирье гээд цааш алхав. Төдөлгүй хоёр аяга кофе барьж ирсэнээ ахаа Та аав, ээж хоёр уруу утсаар ярьж байхад яадаг юм бэ! гэж зэмлэнгүй дуугархад өндөр залуу, ах нь яринаа, Нараа эгчийг чинь одоо сургууль төгсөхөөр Виржинна нүүдэг юм уу? гэж бодож байна гээд кофегоо уув.
Бороо бас л асгарсаар. Тулгаа машиныхаа хаазыг нилээд гишгэн хурдална. Түүний оюун ухаан төвлөрөхгүй л байлаа. Сэтгэл нь нэг нь хоосон оргино.

Нарийн замаар ортол чингэлэг тээврийн том машин гэнэт урдуур нь дарж орж ирхэд Тулгаа сандран машинаа буруу тийш нь дартал машин нь шарван өндөр далан уруу шидэгдэв. Үүнээс хойш юу болсоныг хэдий хир хугацаа өнгөрснийг ч мэдсэнгүй. Эмнэлгийн орон дээр ухаан оржээ.

Тулгаа эмнэлэгт сар орчим хэвтэхдээ зөвхөн Болороогын тухай л бодож байв. Гэвч яагаад ч юм бэ? түүнд гомдоод ч байх шиг.
Сарын дараа хөл дээрээ явж чадах болж эмнэлгээс гарлаа.
Гэвч яагаад ч тэссэнгүй такси аваад Болороогын ажил уруу давхилаа. Болороотой уулзаад юу гэж хэлэх, Болороо юу гэж асуухийг бодсоор явлаа. Эзэн авгайн Болороогын ээж нь нас бараад Монгол уруугаа буцаад хоёр долоо хонож байна шүү дээ! гэсэн үг Тулгыг лантуудаад газарт хадчих шиг болгожээ.
Болороод сэтгэлээ нээсэн ямар нэгэн үг хэлж чадаагүйгээ бодохоор нэг л уйтгартай.

Амралтын өдөр болохоор ёс юм шиг Болороогын ажил дээр очих боловч Болороо ирээгүй л байдаг байв. Тулгаа удалгүй ажилаа дагаж Чикаго хотоос баруун хойш байх Рокфорд хот уруу шилжилээ. Дэлхий эргэдгээрээ эргэж амьдрал үргэлжилдэгээрээ үргэлжилсээр л.

Цаг хугацаа хурдан галт тэрэг шиг шунгинан өнгөрч нэг жил өнгөрсөн байв. Тулгаа энд жил илүү ажиллаад Флорида руугаа буцахаар болж хэдэн хувцасаа цүнхэндээ хийж машиндаа хийчихээд замдаа гарав.

Цасанд дарагдсан байшингууд түүний өмнөх гудамжаар цас арилгагч машинууд зөрөлдөн давхина. Чикагоор дайрч Гансүхийн хэдэн багажыг нь өгчихөөд цааш хөдлөе дээ гэж бодон хаазаа нэмэн хурдлав.

Тулгаа хоёр давхар нийтийн байрны өмнөх машины зогсоолд тэргээ тавьчихаад орц уруу орход хүмүүсийн шуугилдах нь сонсогдож баяр ёслол тэмдэглэж байгаа бололтой. Гансүхийн хажуугын л айл шинэ жил тэмдэглэж байна даа гэж бодсоор Гансүхийн хонхыг дарав. Хэд дарсан боловч хариу алга. Хүн байхгүй л юм байх даа гэж бодсоноо хажуу айлд нь үлдээедээ гээд 105 тоотын хонхыг дарав.

Удалгүй улаа бутарсан залуу хаалга онгойлгоход түүнтэй хамт дуу чимээ, хоолны үнэр зэрэг гарч ирэх шиг болов. Энэ багажийг 103-тоотын Гансүхэд өгчихгүй юу? гэртээ алга байх шиг байна гэхэд нөгөөх залуу за за гээд багажыг авч хаалгаа хаав. Шинэ жилийн ширээний ард олон хүмүүс сууцгааж, ид халцгааж, улаа бутарцгаасан харагдана.

Том шилэн цонхны цаана цас малгайлан зөөлөн гэгч нь бууна.
Үсээ гөлийтөл тосолсон ганган залуу өөдөөсөө харан суугаа бүсгүйг түрүүнээс хойш жоготойгоор харж байснаа хундагатай архи барьж энэ дагина чинь хаанаас ирсэн хүн бэ? Түрүүнээс хойш юм уухгүй байсан, энэ аяны дугараа, дуу дуулна аа гэхэд нөгөөх бүсгүйн нүүр нь улсхийн зовсон бололтой босов.

Ганган залуу нэрээ хэлээрэй гэж шахахад аманцар байрын цагаан бүсгүй өмнөөс нь Миний найз Болороо, флоридад сургуульд сурдаг, өвлийн амралтаараа манайд ирсэн юм, гэхдээ бас нэг залууг хайж яваа юмаа гэхэд хүмүүс алга ташин хашгирхад Болороо найз уруугаа янзгүй харсанаа нилээд ичсэн бололтой хацар нь улайв. Ямар дуу дуулахаа тэрээр бодон цонхоор гадагш харлаа. Гэтэл цаашаа алхаж яваа хүний дүрс нүдэнд нь тодров. Нэг л танил алхалт....

Гэнэт Болороо дуу алдан нүд нь томорход хундагатай архи гарнаас нь гулган хивсэн дээр уналаа. Тулга машиныхаа дэргэд ирсэнээ халаасаа уудлан түлхүүрээ гаргатал ард талд нь эмэгтэй хүний, гэхдээ маш танил дотно эмэгтэй хүний Тулгаа гэж хашгирах нь сонсогдоход эргэн харвал, байрны өмнөх талбайн голд нэгэн эмэгтэй зогсож байлаа.

Энэ бол өөр хэн ч биш хэзээд түүний сэтгэлээс гардаггүй Цасан Охин нь дүрээрээ байлаа. Болороо хар эрчээрээ гүйсээр Тулгаагын өмнө ирсэнээ ямар нэгэн юм хэлэх гэснээ уруул нь өмөлзөхөд хацрыг нь даган халуухан нулимс задгай урсахад цасан ширхэгүүд түүн дээр нь бууж хайлан урслаа.

Болороо Тулгааруу нулимс дүүрэн нүдээрээ харсан хэвээр Би чамайгаа ямар их хайв аа, ямар их хүлээвээ гээд Тулгаагын цээжинд нүүрээ нааж нүдээ зугуухан анихад, будрах цасан ширхэгүүд тэр хоёрыг тойрон бүжих шиг эргэлдэн байлаа.

Цас малгайлан зөөлөн гэгч нь тэр хоёр дээр орсоор л.... Талбайн голд цасан хүмүүс зогссоор л....

Алимны мод

Нэгэн хаан өөрийн шадар түшмэдийн хамт морьтой зугаалж байжээ. Тэгээд замдаа алимны мод тарьж буй өвгөнтэй таарчээ. Хаан өвгөнийг ёжломоор санагдаж :

- Өвгөн гуай, та ийм настай хүн байж хэзээ энэ модныхоо жимсийг авна гэж суулгаж байгаа юм бэ? Алимны мод ургаж гүйцээд жимсээ өгөх үе хүртэл нь та хүлээж чадах юм уу? гэж ихэд шоолонгуй асуув.

Өвгөн хариуд нь:
- Би өвөг эцгийнхээ тарьсан алимны модны жимсийг насаараа идсэн юмаа. Тэд ч гэсэн тарьж байхдаа хүлээж байгаад иднэ гэж тариагүй байлгүй дээ. Одоо миний тарьж байгаа модны ургацыг би биш юмаа гэхэд миний үр, ач, гуч нар хураах юмаа гэлээ.

Энэ үг хаанд маш их таалагдсан тул өвгөнд хэтэвч дүүрэн алт өгчээ. Өвгөн хариуд нь:

- Хаантан та харж байна уу? Бусдын алимны мод олон жилийн дараа ургацаа өгч байхад миний алимны мод дөнгөж тарьж байхад л жимсээ өгч эхэллээ шүү дээ гэв.

Хаантанд өвгөний энэ үг бүр их таалагдсан тул дахин нэг хэтэвч алт өгөв. Өвгөн хариуд нь:

- Хаантан минь ээ! Бусдын мод жилд нэг удаа ургац өгдөг бол миний мод ургаагүй байж хоёр ургац өглөө шүү дээ. Тэгэхээр хамгийн чухал нь хэзээ ургац авахдаа биш, хийж бүтээн, тарьж ургуулж байсан цагт заавал үр ашгийг нь харах болно гэв.

Хаан:
- Хэрэв бид энд ахиад жаахан азнавал таны мэргэн үгийг магтсаар алтгүй үлдэх бололтой. Өвгөн ах танд сайн сайхныг хүсээд бид замаа хөөе дөө гэж хэлээд давхин оджээ.

Ид шид

Бяцхан Селли, эцэг эх нь дүү Жоржийнх нь тухай ихэд чухалчлан ярьж байсан үед тэр ердөө л 8 настай байлаа. Охины дүү нь эдгэшгүй өвчтэй байсан бөгөөд түүнийг аврахын тулд эцэг эх нь хийж чадах бүхий л зүйлийг хийжээ. Гэвч эцэст нь Жоржийг мэс заслын аргаар аврах ганц л арга байсан боловч эцэг эхийнх нь мөнгө хүрэлцэхгүй учир машид сэтгэл шаналж байлаа.

Тэр үед эцэг эх нь арга барагдсан байдлаар: "Хүүг маань зөвхөн ид шид л аварна."гэж ярихыг бяцхан Селли сонссон байлаа. Үүнийг сонссон даруйдаа Селли өрөөндөө очиж оцон шувууны хэлбэртэй мөнгө цуглуулдаг хайрцгаа нээн доторх мөнгийг нь тоолж эхэллээ. Бүр гурван ч удаа тоолж өөрийгөө шалгав.

Дараа нь тэр мөнгөө халаасандаа хийгээд шалавхан гэрээс гарч булангийн эмийн санд очив. Эмийн санчийн анхаарлыг татахын тулд тэвчээртэй нь аргагүй хүлээлээ. Эмийн санч орж гарсан хүмүүст эмийн тухай тайлбарлан ярьж охиныг анхаарах ч сөхөөгүй их ажилтай байлаа. Энэ их ажлын хажуугаар бяцхан охиныг анзаарамгүй байсан боловч Селлигийн удаан хүлээн зогсож байгааг нь хараад түүнээс юу хүсэж байгааг нь асуув.

Тэгээд за охин минь хурдан хэлээрэй, харж байгаа биз дээ би ноёнтонд анхаарлаа хандуулан үйлчлэх хэрэгтэй байна хэмээн хажууд нь зогсож байгаа хээнцэр цэвэрхэн хувцасласан эрэгтэй рүү заав. Селли "Миний дүү" гээд хоолой нь зангиран хэсэг зогссоны дараа "Миний дүү хүнд өвчтэй байгаа, би нэг ид шид авмаар байна" гэж хэлэв.

Эмийн санч Селли рүү гайхсан шинжтэй харж түүнийг сайн ойлгож чадаагүйгээ хэллээ. Хариуд нь охин "Юу л даа, аав минь түүнийг зөвхөн ид шид л аварч чадна гэж хэлсэн юм, ид шид ямар үнэтэй юм бэ ноёнтон" гэв. Үүнийг сонссон эмийн санч охиныг хайрлаж өрөвдсөн янзаар харж "Харамсалтай байна охин минь, манайх ид шид зардаггүй, би чамд тусалж чадахгүй нь дээ" гэж хэлэв. Селли тийм амархан байхгүй гэдэгт итгэхийг хүссэнгүй. Эмийн санчийн нүд рүү харан "Надад худалдаж авах мөнгө байгаа, та зөвхөн ямар үнэтэйг нь хэлж өгөөч" гэв.

Энэ үед Селли эмийн санч хоёрын хажууд хүлээн зогсож байсан нөгөө цэвэрхэн хээнцэр хувцасласан хүн Селли рүү харан "Бяцхан хатагтай минь дүүд чинь ямар ид шид хэрэгтэй юм болдоо?" гэж асуув. Селли мэдэхгүй гэж хариулаа. Дараа нь нүднээсээ нулимс дуслуулан " Ганц мэдэж байгаа зүйл минь гэвэл, дүү минь их хүнд өвчтэй байгаа хэрэв хагалгаанд орохгүй бол аврагдах боломжгүй гэж ээж хэлсэн, аав ээж хоёрт маань хагалгаанд оруулах мөнгө байхгүй. Харин аав маань түүнийг зөвхөн ид шид л аварч чадна гэж хэлэхийг сонсоод би мөнгөө аваад наашаа ирлээ" гэж хэлэв.

Нөгөө цэвэрхэн сайхан хувцасласан хүн "Чамд хэр зэрэг мөнгө байгаа вэ?" гэж асуухад "Нэг доллар арван нэгэн цент" хэмээн Селли хариулав. "Дэлхий дээрх бүх мөнгө минь л энэ". "Сайн байна бяцхан дүүд чинь хэрэгтэй тэрхүү ид шидийг худалдаж авахад энэ мөнгө хангалттай" гэж нөгөө цэвэрхэн сайхан хувцасласан хүн хэллээ.

Тэгээд нэг гартаа мөнгийг нь авч нөгөө гараараа Селлиг хөтлөн "Намайг гэрлүүгээ авч явахыг гуйя" гээд "Би бяцхан дүү болон аав ээжтэй чинь танилцмаар байна" гэв. Цэвэрхэн сайхан хувцасласан хүн бол Др.Карлтон Армстронг байсан бөгөөд Жоржид хэрэгтэй хагалгааг хийдэг алдартай эмч байсан юм.

Хагалгаа амжилттай болсон бөгөөд Селлигийн гэр бүлийнхэн үүний төлөө ямарч мөнгө төлөөгүй юм. Бүгд баяр хөөртэй гэртээ хариад энэ болсон явдалд итгэж ядан байлаа. "Итгэж чадахгүй нь энэ хагалгаа үнэхээр ид шид юм. Ямар үнэтэй болохыг нь үнэндээ сонирхож л байна" гэж ээж нь хэллээ. Селли чимээгүйхэн инээмсгэлэн байлаа. Тэр энэхүү ид шид ямар үнэтэй болохыг сайн мэдэж байсан юм. Нэг доллар арван нэгэн цент...

Гунигт хайрын түүх

Нэгэн залуу хүү байв. Харамсалтай нь хорт хавдар өвчин туссан түүнд амьд явах ердөө л нэг сарын хугацаа үлджээ. Хүүд гудамжны буланд байх СД-ны дэлгүүрт ажилладаг нэг охин маш их таалагддаг байлаа. Гэхдээ тэр, түүнд сэтгэлтэй гэдгээ мэдэгдэлгүй, хайраа зөвхөн дотороо л хадгалдаг байв. Тэгээд охинтой ойр зуур юм ярихын тулд, хүү өдөр бүр СД-ны дэлгүүрт орж СД худалдан авдаг байлаа.
Нэг сарын дараа, хүү хорвоогоос халин оджээ. Хүүг ирэхгүй болохоор нь нөгөө охин учрыг асуухаар учрыг асуухаар гэрт нь очжээ. Хүүгийн ээж болсон явдлыг дуулгаад түүнийг дагуулан хүүгийн өрөөнд оров…
Түүнээс худалдан авч байсан бүх СД-нүүд нь тэнд өрөөтэй байх боловч, тэднээс нэгийг нь ч задлаагүй бүтнээрээ байхыг хараад охин гашуунаар уйлж эхлэв. Тэгээд уйлан уйлсаар эцэстээ тэр ч бас тэнгэрт халив…
Охин юуны учир уйлав…?
Хөөрхий охин өөрийн хайрын захиануудаа СД-ны хайрцагт хийж өгдөг байжээ. Охин бас өнөөх хүүг сэтгэлдээ хайрладаг байсан юмсанж…

http://story.blog.banjig.net/post.php?post_id=339406

Ямар ч хүн ээждээ үзэсгэлэнтэй.

Бяцхан охин мэдээ орсон цагаасаа эхлэн эхийн халамж хайранд умбаж өссөн бөгөөд ээж нь түүнийг Цасангоо гүнжээс ч илүү хөөрхөн гэж хэлдэгт итгэдэг байжээ. Охин цав цагаан царайтай, мойл хар нүдтэй гэнэ. Харин сургуульд ороход нь бүх зүйл өөрөөр эргэжээ. Хүүхдүүд түүнийг хөөрхөн байутгай харин ч царай муутай гэж хэлдэг болов. Охин эхлээд түүнд итгэсэнгүй. Учир нь бүгд л бие биедээ атаархдаг байла.Гэвч он жил өнгөрөхөд бодит байдалтай тулгарчээ. Ээж нь нялх хүүхдийнх шиг гэдэг байсан нүүрний арьс нь хөгшин хүнийх шиг үрчлээгээр дүүрэн, мойл хар нүд нь хялар байлаа. нуруу нь ч хус шиг шулуун биш ажээ. Ээж нь түүнийг энэ олон жил хуурсан байжээ. Залуу охины ээжийгээ хайрлах хайр нь үзэн ядалт болж солигдлоо. Гэрлэх нас болсон ч түүнийг тоох хүн байсангүй. Дээр нь хэчнээн их эмчлэвч нүд нь засрахгүй байлаа. Эмч нарын яриаг нууцаар сонссоод аажмаар хараагүй болохоо мэдсэн охин одоог хүртэл багынх нь хэвээр өхөөрддөг ээжийнхээ худал яриаг тэвчилгүй гэрээсээ явахаар шийдэв. Гэвч ээж нь өөр хотод ажиллахаар болсноо хэлээд түрүүлээд гэрээсээ явжээ. Олсон мөнгөө найздаа илгээн охиноо сайн харж байхыг хүссэн байна. Бүсгүй хэсэг хугацааны дараа хараагүй болж харанхуй дунд амьдрах болов. Худалч ээж нь түүнийг нас барсан ч харамсахгүй мэт алга болсон байлаа. Нэг өдөр эмч нар түүнд тохирсон хос нүд олсноо хэлээд мэс засал хийв. Бүсгүй дахин хардаг олоод өнөөх л муухай царайгаа харна гэж бодохоос айж байсан ч алтан нарыг ахин харахыг илүү их хүсчээ. Мөн бусдад дарамт болохгүй амьдрах байв. Хагалгааны дараа өөрийгөө толинд хараад гайхан дуу алдав. Түүний өмнө энэ дэлхийн хамгийн гоо бүсгүй зогсож байлаа. Нүүрэн дээрх батга оргүй алга болж, монхор хамар нь засарч, зэрлэг өвстэй төстэй ширүүн үс нь долгиорон намирч байв. Урьдынхаасаа илүү өндөр болжээ. Бүсгүй дэргэдээ байсан настай эмчийг тэврэн авч: -Би энэ дэлхийнд дахин төрсөн мэт байна! Миний нүүрний өө сэв үлдсэнгүй. Та нар гоо сайхны хагалгаа хийсэн юмуу? хэмээн хашгирлаа. Эмч хариуд нь: -Үгүй охин минь, зөвхөн ээжийн чинь нүдийг шилжүүлэн суулгасан юм. "Тэр надад хэрэггүй" гэсэн юм хэмээн инээмсэглэн хэлэв.

http://www.bichamdhairtai.miniih.com/index.php//home/post/75